ایران برایت شعر خواند

من ایرانم، قلبم تاریخ و شعر است.

نامم ایران است، مادری خسته با دلی از قرن‌ها بشکسته بر پیشانی‌ام خطِ کهن دارد هر وجب خاکم، قصه‌ای از خون و باد من همان باغی‌ام که گل داشت روزی چنار و نرگس و سنبل داشت روزی حافظ بر دامنم شعر می‌خواند فردوسی از من فخر می‌ماند

اما اکنون... چه بگویم؟ زبانم لال در کویرم نشسته گردِ سال دماوند هنوز ایستاده، اما دلش از دود و آه شده چون کوهِ وال من مادرِ صد زخمِ کهنه‌ام در آینه، تصویرِ یک سکوتِ خسته‌ام فرزندانم رفتند، برخی ماندند برایت از چه بگویم؟ از چه خوانم؟

کوچه‌هایم پر از آهسته‌قدم‌هاست خیابان‌هایم پر از بی‌رحمتِ غم‌هاست جوان‌هایم در آرزو پیر شدند دخترانم در آینه، تصویرِ تار شدند من همان دریای فارسم، ولی موج‌هایم خسته‌اند از بی‌دلی خزر می‌گرید بر ساحلِ من ارس می‌گذرد با حسرتِ من

در شمالم، جنگل هنوز سبز است اما دلش از تیشه لرز است در جنوبم، نخل‌ها ایستاده‌اند ولی از گرما و غم، لب بسته‌اند من مهدِ شعر و عرفان بودم روزی چراغِ شهرِ عاشقان بودم روزی حالا شعرم شده آهسته زمزمه در گلویم مانده یک بغضِ کهنه