ژولیت

ژولیت، ای عشق جاودانه، نام تو در سینه‌ی من، چون گوهری تابنده. تا هست جان در تن و روحی در این تن، یاد تو باشد، تنها تسلی این دل غمگین.

ژولیت، ای نغمه‌ی روشنِ بامداد در نگاهت می‌جوشد امیدِ آزاد بی‌تو دلم، مثلِ شبِ بی‌ستاره می‌ماند با تو جهان، تَر می‌شود از بارانِ یاد در کوچه‌ی عشق، قدم‌هایت می‌پیچد

میانِ دل و جان، راهِ نور می‌سازد ژولیت… نامت می‌شود سرنوشتِ من که هر نفس، دوباره مرا به تو می‌رساند چشمِ تو چلچله‌ی صبحِ دوردست، دل را می‌برد و می‌گذارد در دست هر شب که سایه روی گیسو می‌افتد

هر شب که سایه روی گیسو می‌افتد، من شعر می‌شوم، تا در تو آرام گیرد ژولیتِ من—ای طلوعِ بی‌زوال، آهسته بگو: می‌ماند این خیال؟ اگر زمان هم بخندد به این دلِ شور، باز من از تو می‌نویسم، تا آخرِ گور.

اگرچه قسمت، جدا کند ما را، به یادِ تو زنده‌ام، همین مرا بس است. در این قفسِ دنیا، اگرچه اسیرم، خیالِ تو پرواز می‌دهد مرا، بی‌مرز است...!