حال که او رفته؛

حال که او رفته؛حال که او رفته،چه کنم؟!

حال که او رفته،حال در چشمان چه کسی غرق شوم؟ حال که او رفته؛حال هر صبح با فکر چه کسی از خواب بیدار شوم؟ حال که او رفته؛ حال هر دم سینه‌ام با فکر چه کسی بالا برود؟ حال که او رفته؛ حال در آتش شعله نفس‌های چه کسی غرق شوم؟

آه که چه لذتی داشت غرق شدن در اقیانوس چشمانش؛چشمانی که شاید آبی نبودند اما، در نگاه من، از هر اقیانوسی آبی تر می‌پنداشتند. آن چشم ها... آن چشم ها و وعده‌هایی که با خود می‌آوردند... آه که چه لذتی داشت گوش سپردن به صدای نفس‌هایش؛غرق شدن در آن نفس...

کی معتاد غرق شدن در شعله نفس‌هایش شدم و خود نیز،نمی‌دانستم؟ کی معتاد آن نفس‌ها شدم؛ نفس‌هایی شیرین همانند حرف‌هایش؛ آن حرف‌هایی که جز دروغ چیزی با خود نمی‌آوردند... و  حال، بدون او و  نفس‌هایش چه کنم؟ چرا  چرا مرا معتاد خود و نفس‌هایت کردی و در میان اقیانوسی از گمان تنها گذاشتی ام؟

چرا؟چرا؟و این، پرسشیست که هیچگاه به پاسخش دست نمی‌یابم؛ اما اما ته دلم پاسخش را خود، می‌دانم. مرا به خاطر شیطان بودنم رها کردی؛ اما چه کنم؟ یک شیطان هر چقدر هم که تلاش کند، نمی‌تواند از وجودش دست بکشد؛ نمی‌تواند آن شیاطین وجودش را رها کند. یک شیطان هرچه هم که کند،یک شیطان است...!

اما تو هم شیطانی بودی برای خود؛ تو آن شیطانی بودی که مرا با حرف‌ها و وعده‌های شیرینت فریب دادی و در دام انداختی؛آن حرف‌های شیرین... آه که چقدر در دام حرف هایت افتاده بودم و مگر، می‌فهمیدم که تو شیطانی بیش نیستی.