"چرا همیشه من منتظر بمانم؟"

چرا همیشه من؟ چرا من؟

او مرا برگزید؛ نه برای علاقه اش. برای امتحانی سخت. امتحان تحمل من در‌ برابر دوری او. اما در امتحانش شکست خورده ام. و حال؛ تنها التماس میکنم این کابوس را پایان دهد و برگردد. اما گویا مرا برگزیده برای انتظار کشیدن. اما چرا همیشه من باید منتظر بمانم؟

چرا تمام این رنج ها برای من است ؟ در حالی که او مرا از یاد برده است. و این فکر؛ این‌‌که او مرا از یاد برده، از انتظار سخت تر است. ترس‌ناک تر است.

چرا من باید انتظار بکشم؟ چرا مرا بر گزیدی؟ برای تماشای رنج من؟ برای تماشای درد من؟ اما او اینجا نیست که پاسخم را بدهد. فقط من؛ در یک اتاق خالی. و انتظار. و سوالات بی پایان.

و حال که رفته ای. تنها من مانده ام و انتظار. و تلاش برای جست‌و‌جوی پایان. اما؛ درد تنها پایان است که سزاوارش هستم.