پینک فلوید ؛ پژواک‌هایی در تاریکی

پینک فلوید فقط یک گروه موسیقی نیست؛ معماران صدایی‌ست که در دل تاریکی، نور را جست‌وجو کردند. از آجرهای سرد «دیوار» تا نیمه تاریک «ماه»، هر آلبومشان فصلی از یک رمان بلند است که با نت نوشته شده، نه با کلمه. این نوشته سفری کوتاه است در جهانشان.

«سید بارت و دانشجویان سابق.» گروه توسط سید بارت (خواننده، گیتار)، راجر واترز (باس)، نیک میسون (درام) و ریچارد رایت (کیبورد) پایه‌گذاری شد. بارت که نام گروه را از دو نوازنده بلوز آمریکایی (پینک اندرسون و فلوید کانسل) گرفته بود، رهبر بی‌چون و چرای روزهای اولیه بود. با آثاری مثل «The Piper at the Gates of Dawn» (۱۹۶۷)، آن‌ها به چهره‌های شاخص صحنه سایکدلیک لندن تبدیل شدند.

«وقتی سید بارت خودش باعث نابودی خودش شد.» مصرف بیش از حد مواد روان‌گردان و فشار ناشی از موفقیت، سلامت روانی بارت را به شدت تخریب کرد. در سال ۱۹۶۸، دیوید گیلمور (دوست دوران کودکی بارت) به گروه اضافه شد و جای او را گرفت. با خروج بارت، راجر واترز به‌تدریج رهبر اصلی و ترانه‌سرای گروه شد و پینک فلوید را به سمت راک پیشرو و آلبوم‌های مفهومی سوق داد.

«جدایی و اختلافات، سوی تاریک گروه.» با افزایش اختلافات و تمایل واترز به کنترل همه‌چیز، ریچارد رایت در جریان ساخت «The Wall» اخراج شد و پس از آلبوم «The Final Cut» (۱۹۸۳)، راجر واترز گروه را ترک کرد. او تصور می‌کرد پینک فلوید بدون او تمام شده است، اما گیلمور و میسون با نام پینک فلوید به کار ادامه دادند. رایت نیز بعدها به گروه بازگشت و آلبوم‌های «A Momentary Lapse of Reason» (۱۹۸۷) و «The Division Bell» (۱۹۹۴) را با گیلمور در رأس منتشر کردند.

«انتهای راه پینک فلوید.» پینک فلوید در سال ۲۰۰۵ برای اجرای خیریه Live 8 به‌طور کامل (با حضور واترز) به روی صحنه رفت؛ اجرایی که آخرین باری بود که آن‌ها را کنار هم دید. سید بارت در سال ۲۰۰۶ و ریچارد رایت در سال ۲۰۰۸ درگذشتند. آخرین آلبوم استودیویی آن‌ها «The Endless River» (۲۰۱۴) بود که از قطعات باقی‌مانده از دوران رایت تشکیل شد. آن‌ها در مجموع بیش از ۲۵۰ میلیون نسخه آلبوم در سراسر جهان فروختند و در سال ۱۹۹۶ به تالار مشاهیر راک اند رول راه یافتند.