"پیش از آنکه فراموش شویم."

مگر می‌شود تو را از یاد برد؟

آن چشم هایی که به وسیعی دریا بودند. آن مو هایی که به لطیفی ابریشم بودند. آن سیمایی که به درخشندگی خورشید بود. آن آغوشت که به گرمای آتش بود. مگر می‌شود این ها را از یاد برد ؟

اما حال که تو رفته ای،و تنها من این ها را به یاد دارم. پس از مرگ من،تمام این خاطرات نیز به همراه من به جهنم می‌روند. و ما فراموش می‌شویم. مانند بادی در خزان برگ های پاییزی.

پیش از آنکه فراموش شویم؛ مینویسم برای آیندگان،که بدانند در نبود تو،چه گذشت بر من. مینویسم که بدانند چه قدر انتظار کشیده ام. مینویسم که فراموش نشویم.

اما چه کنم. زمان همه چیز را تغییر می‌دهد. هر کاری کنم نیز فراموش خواهیم شد زیبای من. روزی جهان نخواهند دانست داستان من و تو را. در آخر،همه فراموش خواهیم شد.