زیبایی هنر در ویرانی است!

دروود، خوش اومدین. سر این پست خیلی وقت گذاشتم پس امیدوارم لذت ببرید!💕

‎معمولا وقتی حرف از زیبایی میشه، یاد چیزهای براق، تمیز و بی‌نقص میفتیم؛ اما بعضی وقتا چیزهایی که در حال نابودی هستن، جذابیتی دارن که تو آثار نو و دست‌نخورده پیدا نمیشه. دیوارهای ترک‌خورده، ساختمون‌های متروکه و اشیای زنگ‌زده میتونن به‌اندازه‌ی یه اثر هنری ظریف و دقیق، چشم‌نواز باشن.

‎زمان روی همه‌چیز اثر میذاره؛ رنگ‌ها کم‌رنگ میشن، فلزها زنگ میزنن ( ولی تو زنگ نمیزنی😦 ) و دیوارها لایه‌لایه فرو میریزن. اما همین تغییرات، بافت‌ها و ترکیب‌هایی میسازن که هیچ هنرمندی نمیتونه دقیقا به همون شکل تکرارشون کنه. گاهی گذر زمان خودش تبدیل به یه هنرمند در حد دانشگاه میشه.

‎ساختمون‌های متروکه یکی از سوژه‌های محبوب عکاسی و هنرهای تصویری هستن. پنجره‌های شکسته، راهروهای تاریک و گیاه هایی که از لای ترک‌های سیمان رشد میکنن، تضاد عجیبی بین طبیعت و ساخته‌های انسان به وجود میارن و همون وایب آخرالزمان گیمی میدن (گیمرا🍎) . این مکان‌ها علاوه بر ظاهر خاصشون، حس کنجکاوی درباره‌ی گذشته‌ی خودشون رو هم تو ما ایجاد میکنن.

‎تو هنر لازم نیست همیشه همه‌چیز کامل و مرتب باشه. ترک‌های یه مجسمه، لبه‌های نامنظم یه سفال یا خطوط ناتموم یه طراحی میتونن بخشی از جذابیت اثر باشن. حتی تو هنر ژاپنی، سبکی به نام «کینتسوگی» (کاش درست گفته باشم 💘) وجود داره که در اون ظروف شکسته با لاک و پودر فلز ترمیم میشن و ترک‌ها به‌جای پنهان شدن، به بخشی اززیبایی اثر تبدیل میشن.

‎تو مکان‌های قدیمی، رنگ‌ها به شکل متفاوتی کنار هم قرار میگیرن؛ سبزی خزه روی دیوار خاکستری، نارنجی زنگ‌زدگی روی فلز تیره و رنگ‌پریدگی دیوارهای قدیمی میتونه ترکیب‌های بصری خوبی بسازه. این رنگ‌ها برخلاف رنگ‌های انتخاب‌شده تو نقاشی، نتیجه‌ی “فرسایش” و تغییرات طبیعی هستن و همین موضوع به اون‌ها ظاهر متفاوتی میده.

‎بعضی هنرمندا به‌جای استفاده از مواد تازه، سراغ وسایل دورریخته‌شده، تکه‌های فلز، چوب‌های شکسته و اشیای فرسوده میرن. اون‌ها با کنار هم قرار دادن این مواد، مجسمه‌ها و آثار تازه‌ای میسازن. این رویکرد که با هنر بازیافتی و هنر اشیای یافت‌شده ارتباط داره، نشون میده چیزی که برای یه نفر بی‌ارزشه، ممکنه برای هنرمند نقطه‌ی شروع یه اثر تازه باشه.

‎تو بعضی سبک‌های هنری، خرابه‌ها، منظره‌های تاریک و ساختمان‌های در حال فروپاشی سوژه‌ی اصلی هستن. هنرمند با استفاده از سایه‌ها، نورهای محدود و رنگ‌های خاموش، فضایی میسازه که هم زیباست و هم کمی غم‌انگیز. این آثار لزوما ویرانی رو زیبا جلوه نمیدن؛ گاهی میخوان توجه ما رو به ناپایداری چیزهایی جلب کنن که تصور می‌کنیم برای همیشه باقی میمونن ( من راجب هنر حرف نمیزنم..🎀)

‎شاید دلیل جذابیت ویرانی این باشه که بهمون یادآوری میکنه هیچ‌چیزی برای همیشه ثابت نمیمونه. یه ساختمون ممکنه روزی پر از زندگی بوده باشه و حالا فقط دیوارهاش باقی مونده باشن؛ یه وسیله ممکنه سال‌ها استفاده شده باشه و حالا گوشه‌ای فراموش شده باشه. بااین‌حال، همین باقی‌مونده‌ها میتونن ارزش هنری پیدا کنن. گاهی زیبایی نه تو سالم موندن یک چیز، بلکه تو ردپاییه که از خودش به جا میذاره..