خودترحمی؛ وسیله‌ای برای دریافت محبت

درود بر همگی✨ توی این پست بیشتر درباره خودترحمی بحث میشه و بر اساس تجربیات بنده نوشته شده. سعی کردم متن رو ساده بنویسم که فهمش راحت باشه و حوصله سربر نباشه اگر هم طولانیه و نگارشم خوب نیست عذر میخوام.

اول از همه باید بگم که این پست رو کسی نوشته که خودش با این حس خودترحمی چهار سال از نوجوانیش رو به باد داده و روزهایی که می‌تونستن جور دیگه‌ای بگذرن بخش زیادی ازشون صرف غصه خوردن برای خودش، فکر کردن به بدبختی‌هاش و اینکه چرا اینقدر تنهاست و انتظار برای تغییر شرایط شد و جز عذاب هیچی نصیبش نشد. این پست برای کسایی هست که شاید الان توی همون چرخه‌ای گیر افتادن که من یه زمانی توش بودم. قراره درباره اینکه چرا گاهی دلمون می‌خواد یکی دلش برامون بسوزه؟ چرا بعضی وقت‌ها انقدر روی بدبختی‌هامون تمرکز می‌کنیم که یادمون می‌ره هنوز هم می‌تونیم برای بهتر شدن زندگیمون کاری انجام بدیم؟ قراره دربارهٔ خودترحمی، نیاز به دیده‌شدن و انتظار برای نجات پیدا کردن حرف بزنیم؛ و اینکه چطوری میتونیم با خودترحمی، زندگی خودمون رو نابود کنیم D:

میریم سراغ ریشه اصلی اینکه چرا بعضی وقتا دوست داریم پیش بقیه ناراحت و مظلوم و خسته به نظر برسیم تا دلشون برامون بسوزه. یکی از دلایل رایج این احساس در کودکی شکل میگیره. بعضی از ما از همون بچگی یاد گرفتیم که برای جلب توجه باید اتفاق ناخوشایندی برامون بیفته. وقتی آروم بودیم، وقتی ناراحتی‌مون رو نشون نمی‌دادیم یا اصلا وقتی خوشحال بودیم، شاید اون‌قدر که نیاز داشتیم دیده نمی‌شدیم؛ اما وقتی گریه می‌کردیم، مریض می‌شدیم یا اتفاقی برامون می‌افتاد، بالاخره یکی می‌اومد سراغمون، بغلمون می‌کرد و برای چند دقیقه هم که شده، تمام توجهش به ما بود. کسی موقع خوشحالیمون بهمون توجه یا محبت خاصی نمیکرد ولی تا ناراحت میشدیم بهمون مهربونی میکردن. خب کی از جلب توجه و مهربونی بقیه بدش میاد؟ و این باور توی ذهنمون در کودکی شکل میگیره که شرط محبت دیدن و مورد توجه واقع شدن، ناراحت بودنه. البته قرار نیست همهٔ ما چنین کودکی‌ای رو تجربه کرده باشیم، من فقط دلیل رایجش رو گفتم که اکثرا اینطورین.

حس خودترحمی معمولا در تمام دوره‌های زندگیمون با شدت های مختلف همراهمون هست، اما به نظرم توی نوجوانی می‌تونه این احساس قویتر باشه. چون تازه داریم وارد مرحله مسئولیت پذیری میشیم. تا قبل از نوجوانی بسیاری از مسئولیت ها به عهده والدینمون بوده و تازه متوجه میشیم که خودمون هم باید برای زندگیمون تلاش کنیم. ولی با یک لیست بزرگ از خواسته ها و آرزو هایی که توی کودکی رویاپردازی براشون میکردیم مواجه میشیم که به هیچکدومشون نرسیدیم. از طرف دیگه، شاید برای اولین بار هست که با احساساتی مثل شکست، ناامیدی و حسرت روبه رو میشیم و بهشون عادت نداریم. برای همین، گاهی راحت‌تره که دنبال مقصر بگردیم تا اینکه مسئولیت زندگیمون رو قبول کنیم. بالاخره مسئولیت پذیری چیز راحتی نیست و البته کی خوشش میاد خودش رو مقصر وضعیت زندگی الانش بدونه؟ مسلما تقصیر این و اون انداختن خیلی خوشایند تره. و شروع میکنیم به بهانه گیری مثلا مامان بابام اذیتم میکنن، سخت گیر هستن، نمیذارن پیشرفت کنم، من خیلی تنها هستم، هیچکی منو دوست نداره، "هیچکی منو درک نمیکنه"(اگه این داری بیا یدونه بزنم توی دهنت D: اه... حرص میخورم...) دوستام اذیتم میکنن، جامعه نمیذاره من پیشرفت کنم، فلانی تو بچگیم اینو بهم گفت اعتماد به نفسم پایین رفت، من امکانات لازم رو ندارم من پول ندارم فلانی خونوادش خوبن رابطه هاش خوبه برای همون پیشرفت کرده و...

و البته من نمیگم که این عوامل محیطی تاثیری رومون نداشته. قطعا تاثیر داشته و شاید خیلی از فرصت های خوب رو بخاطر خونواده یا هرعامل محیطی دیگه ای از دست داده باشیم. شاید کسی اعتماد به نفسمون رو خراب کرده و باعث شده زندگیت الان سخت تر بشه و قرار نیست نادیدشون بگیریم. ولی حالا چیکار کنیم؟ تا ابد بشینیم برای خودمون گریه کنیم به امید روزی که شرایط بهتر بشن؟ اگه واقعاً کسی مانع پیشرفتمون شده تا کی قراره به خاطرش از زندگی خودمون عقب بمونیم؟ تا کی می‌خوایم منتظر باشیم اون آدم عوض بشه، عذرخواهی کنه یا بالاخره بفهمه چه آسیبی بهمون زده؟ البته زهی خیال باطل D: هیچکی دوست نداره خودش رو مقصر اعلام کنه. اونم مقصر خراب کردن زندگی بقیه! خودم نمیخوام قبول کنم تقصیر کم کاری های خودمه که الان اینجام بعد انتظار دارم بقیه بیان بگن ببخشید زندگیت رو خراب کردم همش تقصیر من بود! شاید اینو در رویاهام مشاهده کنم...

گاهی اون‌قدر دلمون می‌خواد یکی بیاد و ما رو از این وضعیت بیرون بکشه که فراموش می‌کنیم خودمون هم می‌تونیم حرکتی بکنیم. منتظریم یکی متوجه تنهایی‌مون بشه، یکی دستمون رو بگیره، یکی بهمون انگیزه بده و یکی بالاخره بیاد و همه‌چیز رو تغییر بده. باید بگم که احتمال رخ دادن چنین چیزی خیلی پایینه. صادقانه بگم همه به فکر خودشونن اصلا خودشون منتظرن یکی بیاد ناز اونا رو بکشه. اکثریت رو میگم. و ما اینگونه تا ابد دلمان برای خودمان میسوزد که چقدر تنهاییم و زندگی خود را تضمینی به سیاهی میکشانیم D: حالا گیرم خوششانس (یا بدشانس) باشیم و یکی پیدا بشه که دلش برامون بسوزه و برای هم مراسم عزاداری بگیریم. بنظر من این خیلی خطرناک تر از کسیه که تنهاست. چون بالاخره به هدفمون که محبت و توجه بود رسیدیم. ما هم که عاشق دریافت محبت و دلسوزی برای خودمون هستیم. پس چرا ولش کنیم؟ بیا تا ابد در ترحم به خودمون غرق بشیم و محبت و توجه بیشتری دریافت کنیم! خیلی روش خوبیه!

چرا باید وقتی کسی ما رو می‌بینه، اولین چیزی که به ذهنش می‌رسه این باشه که بیچاره چقدر ناراحت و افسرده هست زندگیش داغونه. چرا نباید بهمون به عنوان یک شخص خوشحال و موفق و قوی نگاه کنن؟ مگه خوشحال بودن چه ایرادی داره؟ چرا وقتی یکی از بدبختی‌هاش حرف می‌زنه، همه باهاش همدردی می‌کنن، ولی وقتی یکی از خوشحالی‌ها، موفقیت‌ها یا حتی رفاه و امکانات زندگیش، از روابط خوبش می‌گه، کسی اهمیت نمیده یا اصلا فکر میکنن داره پز میده. انگار غمگین بودن پذیرفته‌شده‌تر از خوشحال بودنه و برای اینکه بقیه باهامون احساس نزدیکی کنن، باید حتماً یه بدبختی مشترک پیدا کنیم. البته فرق هست بین کسی که صادقانه از خوشحالی‌هاش حرف می‌زنه و کسی که عمداً می‌خواد خودش رو به رخ بقیه بکشه؛ اما چرا گاهی حتی از شنیدن خوشحالی واقعی دیگران هم ناراحت می‌شیم؟ شاید چون رنج دیگران بهمون احساس آشنایی و نزدیکی می‌ده، ولی خوشحالی و موفقیتشون ما رو با چیزهایی روبه‌رو می‌کنه که خودمون هنوز نداریم یا آرزوشون رو داریم. بااین‌حال، قرار نیست برای اینکه دوست‌داشتنی باشیم، فقط از زخم‌هامون حرف بزنیم یا برای اینکه دیگران احساس بدی نداشته باشن، خوشحالی‌هامون رو سانسور کنیم. چرا نباید به‌جای رقابت در بدبختی، سعی کنیم از خوشحالی همدیگه خوشحال بشیم؟

پس اگه این حس ترحم به خودت رو داری خواهش میکنم کنارش بذار که داری عمرت رو به باد میدی. اینقدر تصمیمات زندگیمون رو به محیط واگذار نکنیم. چرا باید بذاریم یه مشت چرت و پرت برای زندگیمون تصمیم بگیرن؟ چرا از این به بعدش رو خودمون یکاری براش نکنیم؟ تا الان گذاشتیم بقیه برای زندگیمون تصمیم بگیرن دیگه بسه. یکم استقلال داشته باشیم. زندگی خودمونه یکاری براش بکنیم. قرار نیست حتما کسی درکمون کنه، کسی دوستمون داشته باشه یا دوستای زیادی داشته باشیم. شاید اصلا ما به هیچ کدوم از آرزوها و اهدافمون نرسیم. اصلا هیچکی منو دوست نداره برای کسی زنده یا مرده بودنم مهم نیست، خب چیکار کنم؟ بخاطر اینا قرار نیست بشینم نابود شدن زندگیم رو تماشا کنم. اگه کسی منو دوست داره چه بهتر، دوست هم نداره مهم نیست. با گریه کردن از صبح تا شب فقط حال خودمو بدتر میکنم. تا وقتی هم که خودمو اینقدر بی ارزش میدونم که حاضر نیستم برای آیندم کاری بکنم چطوری انتظار دارم بقیه من رو ارزشمند بدونن و بیان به زندگی و آینده من که بهشون هیچ ربطی نداره اهمیت بدن؟ فقط منتظر بودم معجزه الهی رخ بده و یکی بیاد من رو نجات بده...