عزیز کرده ::

درود نـازدونه های خالـه آوا، خیلی خیلی خوش اومدین به پسـت جـدیـد خاله 💞 توی این پست قراره متن کوتاهی برای شخصی به اسم عزیز کرده داشته باشیم 💘😛 ::

روی لبه‌ی تخت کز کرده بود؛ تنش در اتاق حبس بود و جانش فرسنگ‌ها دورتر، در مدار کسی می‌چرخید که هرگز دلتنگش نمی‌شد. چقدر این غربتِ یک‌طرفه بی‌رحم بود… سنگینی این تلخی پلک‌هایش را بست؛ بی‌آنکه بداند چگونه به خواب رفت، تسلیم رویا شد تا شاید در خیال، به آغوش او برسد.

پلک‌هایش فرو افتادند و روحش از کالبد تن گریخت. در مِه‌آلودترین گوشه‌ی خیال، او را دید که آرام ایستاده بود؛ همان عزیزکرده‌ای که حتی در رویا هم جسارتِ نزدیک شدن به او را نداشت. می‌ترسید اگر حضورش را فاش کند، خیال هم از هم بپاشد. این چه دردی بود که در بندبندِ وجودش رخنه کرده بود؟ تا به حال برابر هیچ‌کس، این‌چنین بی‌پناه و آسیب‌پذیر نشده بود...

در شیرینیِ آن رویا غرق بود؛ محوِ تماشای چشمانی که حتی نیم‌نگاهی به او نمی‌انداختند. دریغ از یک نگاه، دریغ از یک لبخند؛ اما همین تماشایِ دورادور هم برای عطشِ بی‌پایانش کافی بود. گویی دل به کسی باخته بود که شاید حضورش را به هیچ نمی‌گرفت. محوِ تماشای آن زیبایی، نفسی عمیق کشید؛ در آن فضای مه‌آلودِ خواب، ایستاد و با تمام وجودش خواست که نامش را صدا بزند...

ناخودآگاه دستش را بالا آورد؛ شاید می‌خواست بگوید «من اینجایم»، شاید التماسی بود برای تنها یک نگاه… اما دستش در میانه‌ی راه سست شد؛ پایین انداختش و نگاهش را دزدید. فکرِ اینکه مبادا بودنش، سایه‌ای بر آرامشِ عزیزکرده‌اش بیندازد، نفَسش را برید. او هرگز نیاموخته بود چگونه چیزی را به دست بیاورد بدون آنکه ناخواسته ویرانش کند؛ پس ترجیح داد در همان حاشیه‌ی امنِ رویا بماند و حتی سودایِ نزدیک‌شدن را هم از سر بیرون کند.