° گمشده در آینه‌های خیال °

در سرزمین خیال، قصری از آینه‌ها برای خودم ساخته بودم قصری که پنجره‌هایش رو به هیچ حقیقتی باز نمی‌شد و دیوارهایش از تصویر آرزوهایی پوشیده بود که هرگز جرئت نکرده بودم در جهان واقعی به زبان بیاورم آنجا همه‌چیز همان‌طور بود که دلم می‌خواست آدم‌ها هرگز نمی‌رفتند، گل‌ها هیچ‌وقت نمی‌مردند و ساعت‌ها از حرکت بازمی‌ایستادند تا هیچ لحظه زیبایی فرصت پیر شدن پیدا نکند اما نمی‌دانستم که گاهی زیباترین زندان‌ها از همان چیزهایی ساخته می‌شوند که روزی برای نجات یافتن به آن‌ها پناه برده‌ایم

هر آینه، تکه‌ای از من را در خود نگه داشته بود یکی کودکی‌ام را نشان می‌داد که هنوز به معجزه ایمان داشت دیگری جوانی‌ام را که با دست‌های خالی در پی گرفتن ستاره‌ها از آسمان بود و آینه‌ای در دورترین گوشه قصر چهره کسی را نشان می‌داد که نمی‌شناختمش کسی با چشمانی خسته و لبخندی غریب که انگار سال‌ها بود مرا از پشت شیشه‌ها تماشا می‌کرد هرچه نزدیک‌تر می‌رفتم، دورتر می‌شد و هرچه بیشتر صدایش می‌زدم سکوت عمیق‌تری میان ما ریشه می‌دواند سرانجام فهمیدم آن غریبه، خود من بودم منی که در تمام این سال‌ها پشت آرزوهایم جا گذاشته بودم

چه کسی گفته است گم‌شدن همیشه در جاده‌های ناشناخته اتفاق می‌افتد؟ گاهی آدم در آشناترین کوچه‌های ذهنش گم می‌شود در خاطره‌ای که هزار بار مرورش کرده در رؤیایی که آن‌قدر باورش کرده که دیگر نمی‌تواند مرز میان حقیقت و خیالش را پیدا کند من سال‌ها در پی دری می‌گشتم که مرا به زندگی دلخواهم برساند بی‌آنکه بدانم پشت آن همه در بسته راهی به بیرون وجود ندارد من خودم بودم که پنجره‌ها را پوشانده بودم خودم بودم که به جای دیدن جهان تصویر دلخواهم از آن را تماشا می‌کردم و چه دیر فهمیدم که گاهی برای یافتن راه خانه باید از زیباترین رؤیاهایت چشم برداری

یک شب، هنگامی که ماه مثل سکه‌ای نقره‌ای در آسمان افتاده بود روبه‌روی بزرگ‌ترین آینه ایستادم دیگر نه آرزویی داشتم که چهره‌ام را پشت آن پنهان کنم نه خاطره‌ای که بتوانم به جای حقیقت در آغوش بگیرم تنها من بودم و انعکاس خاموشم با تمام زخم‌هایی که سال‌ها از دیدنشان گریخته بودم دستم را روی شیشه گذاشتم و برای نخستین بار از آن غریبه نپرسیدم که کیست فقط آرام گفتم اگر هنوز جایی در این جهان برای من باقی مانده بگذار این بار خودم راهش را پیدا کنم آینه ترک برداشت و از میان شکاف باریکی که پدید آمد روشنایی کوچکی به درون قصر خزید

اکنون می‌دانم که نمی‌توان تمام عمر را در سرزمینی زندگی کرد که تنها در ذهن ما وجود دارد نمی‌توان برای همیشه به تصویر ماه بسنده کرد وقتی آسمان واقعی، با تمام تاریکی‌هایش، بالای سرمان گسترده است من هنوز رؤیا می‌بینم هنوز گاهی در خیالم قصرهایی می‌سازم اما دیگر برای فرار از جهان به آن‌ها پناه نمی‌برم می‌دانم که حقیقت همیشه زیبا نیست و زندگی همیشه مطابق خواسته‌های ما پیش نمی‌رود اما ترجیح می‌دهم در جهانی ناقص زندگی کنم تا اینکه تمام عمرم را در رؤیایی کامل از دست بدهم شاید روزی دوباره در آینه‌ها گم شوم اما این بار نام خودم را به خاطر خواهم آورد

سسدستی🧚🏻‍♀️