چرا تو شروع نمی‌کنی؟

گاهی تمام چیزی که آدم می‌خواهد، این است که یک بار هم منتظرش بمانند.

چرا تو شروع نمی‌کنی؟ مگر راه رسیدن به من از میان جنگل‌های فراموشی می‌گذرد؟ مگر نامم آن‌قدر از خاطرت دور شده که برای به یاد آوردنم باید تمام جهان را زیرورو کنی؟ من که هنوز نشانی‌ات را در گوشه‌ای از ذهنم نگه داشته‌ام.

بارها خواسته‌ام سکوت کنم و بگذارم این بار، نبودنم حرف بزند. بگذارم روزها از پی هم بگذرند بی‌آنکه من بهانه‌ای برای گفت‌وگو پیدا کنم. اما هر بار، چیزی درونم زمزمه کرده است: شاید این بار خودش بیاید شاید این بار، دلتنگی فقط سهم من نباشد.

نمی‌دانی چه تلخ است وقتی تمام نشانه‌های دنیا را به سود امیدت تفسیر می‌کنی. یک پیام کوتاه می‌شود نشانه‌ی دلتنگی، یک نگاه می‌شود اعترافی ناگفته و یک سکوت طولانی، بهانه‌ای برای هزار احتمال. آدم گاهی نه به حقیقت، که به چیزی که آرزو دارد حقیقت باشد، دل می‌بندد.

من از تو معجزه نمی‌خواهم؛ نه قرار است ستاره‌ای از آسمان بچینی نه دریاها را برای رسیدن به من بشکافی. گاهی یک قدم کوچک کافی‌ست تا بفهمم در این فاصله‌ی طولانی فقط من نیستم که راه را به خاطر سپرده‌ام. اما تو همچنان آن سوی سکوت ایستاده‌ای و من دیگر نمی‌دانم این فاصله را باید انتظار نامید یا خداحافظی‌ای که هنوز گفته نشده است.

روزی می‌رسد که دیگر صدای قدم‌هایت را در هر سکوتی جست‌وجو نکنم. نه از آن رو که تمام خاطراتت را فراموش کرده‌ام، بلکه چون قلب آدم هم بالاخره می‌آموزد که برای هر دری نباید تا ابد بیدار بماند. شاید آن روز تازه بفهمی کسی که همیشه آغاز می‌کرد چقدر آرزو داشت فقط یک بار، آغازِ تو باشد.