°من تا آخر منتظرت می‌مانم°

تا آخر منتظرت میمانم حتی تا روز مرگم. فقط و فقط منتشر تو هرکسی تو نمیشود تو خاصی.

من تا آخر منتظرت می‌مانم حتی اگر تمام ساعت‌های جهان یکی‌یکی از کنار پنجره‌ام عبور کنند و شب، هر بار دیرتر از شب قبل تمام شود می‌مانم نه برای اینکه مطمئنم برمی‌گردی بلکه چون هنوز صدای رفتنت در راهروهای خاطرم می‌پیچد و بعضی رفتن‌ها آن‌قدر آرام اتفاق می‌افتند که آدم تا مدت‌ها نمی‌فهمد چیزی برای همیشه تمام شده است.

روزها می‌گذرند و من یاد گرفته‌ام نبودنت را میان کارهای روزمره پنهان کنم صبح‌ها بیدار شوم پرده‌ها را کنار بزنم چایم را بنوشم با آدم‌ها حرف بزنم و طوری رفتار کنم انگار گوشه‌ای از قلبم هنوز هر شب برای آمدنت چراغی روشن نمی‌کند اما شب که می‌رسد سکوت، همه چیز را لو می‌دهد.

گاهی فکر می‌کنم شاید تو دیگر هیچ‌وقت به این کوچه برنگردی شاید آن طرف دنیا در میان آدم‌هایی که مرا نمی‌شناسند حتی یک بار هم یادت نیاید کسی در گوشه‌ای از این شهر هنوز با شنیدن بعضی آهنگ‌ها چشم‌هایش را می‌بندد و برای چند ثانیه به روزهایی برمی‌گردد که هنوز رفتن معنای خداحافظی نداشت.

با این حال من برای آمدنت تمام زندگی‌ام را متوقف نمی‌کنم فقط یک جای کوچک در قلبم نگه می‌دارم جایی که زمان به آن دسترسی ندارد جایی میان خاطره و رویا که هنوز می‌شود صدای قدم‌هایت را شنید هنوز می‌شود به پنجره نگاه کرد و برای یک لحظه باور کرد که شاید این بار تو باشی که پشت در ایستاده‌ای.

و اگر روزی برگردی شاید مرا همان آدمی نبینی که روز آخر از کنارت رفت شاید در من چند زمستان گذشته باشد چند بهار بی‌خبر آمده و رفته باشد و هزار حرف در سکوت دفن شده باشد اما اگر پرسیدی چرا هنوز منتظر ماندم جوابی جز این ندارم بعضی آدم‌ها را نمی‌شود از زندگی بیرون کرد فقط می‌توان یاد گرفت چطور با جای خالی‌شان زندگی کرد.