چرا در دنیایی دیگر؟

چرا حتما باید در دنیایی دیگری اتفاقات خوبی بی افتد؟ چرا در همین دنیا ممکن نباشد؟

گاهی فکر می‌کنم شاید ما برای این دنیا نبودیم شاید در دنیایی دیگر زمان این‌قدر بی‌رحم نبود که آدم‌ها را درست وقتی پیدا می‌کنیم که دیگر فرصتی برای ماندن نداریم. شاید آنجا من تو را کمی زودتر پیدا می‌کردم و تو کمی دیرتر از من خسته می‌شدی شاید دست‌های ما درست وقتی به هم می‌رسیدند دلیلِ جدا شدنشان را پیدا نمی‌کردند.

من دلم می‌خواست بمانم بیشتر از چیزی که می‌توانستم بگویم اما گاهی زندگی آدم را سر دوراهی‌ای می‌گذارد که هیچ‌کدام از راه‌هایش به چیزی که دلش می‌خواهد ختم نمی‌شود. من مجبور شدم بروم در حالی که تمام وجودم دنبال بهانه‌ای برای ماندن می‌گشت. چه تلخ است وقتی قلبت می‌گوید بمان اما دستت باید چیزی را رها کند که هنوز دوستش داری.

شاید در دنیایی دیگر هیچ‌وقت مجبور نمی‌شدیم این‌همه «اگر» با خودمان حمل کنیم. اگر زمان مناسب بود اگر فاصله بینمان نبود اگر شرایط دستمان را نمی‌بست اگر ترس زودتر از عشق تصمیم نمی‌گرفت. شاید آنجا دوست داشتن چیزی نبود که مجبور باشیم پنهانش کنیم. شاید می‌شد ساده گفت «می‌خواهم بمانم» و دنیا برای یک بار هم که شده جواب نمی‌داد «نمی‌شود.»

گاهی شب‌ها به آن دنیای خیالی فکر می‌کنم جایی که شاید هنوز کنار تو نشسته‌ام و هیچ ساعتی برای تمام شدنِ لحظه‌مان عجله ندارد. جایی که وقتی نگاهمان به هم می‌افتد لازم نیست وانمود کنیم دیگر چیزی میانمان نمانده. جایی که من تمام حرف‌هایی را که اینجا نگفتم آرام برایت تعریف می‌کنم و تو فقط گوش می‌دهی بدون اینکه مجبور باشی جوابی برایشان پیدا کنی. شاید آنجا قصه‌ی ما به جای خداحافظی با یک «بمان» تمام می‌شد.

اما اینجا سهم ما از یکدیگر فقط چند خاطره شد چند نگاه که هنوز گاهی در ذهنم زنده می‌شوند و هزار حرفی که هیچ‌وقت فرصت شنیده شدن پیدا نکردند. شاید قرار نبود در این دنیا کنار هم بمانیم شاید بعضی آدم‌ها فقط می‌آیند تا قلبمان را با چیزی آشنا کنند که بعد از رفتنشان دیگر هیچ‌چیز شبیه آن نمی‌شود. اما اگر واقعاً دنیای دیگری وجود داشته باشد اگر جایی باشد که هیچ‌کس مجبور نباشد چیزی را که دوست دارد رها کند... امیدوارم آنجا وقتی دوباره تو را دیدم این بار هیچ دلیلی برای رفتن نداشته باشم.