وقتی «زیادی حرف زدن» برای زن‌ها جرم بود!

یه زمانی توی بعضی از جوامع اروپایی، زنی که زیادی حرف می‌زد، با شوهرش بحث می‌کرد، به همسایه‌ها جواب می‌داد یا از نظر بقیه «زبان‌دراز» بود، ممکن بود با مجازاتی روبه‌رو بشه که امروز حتی تصورش هم عجیبه...

یکی از معروف‌ترین نمونه‌ها چیزی بود به اسم Scold’s Bridle؛ یه وسیله‌ی فلزی که روی سر و صورت زن قرار می‌گرفت و جلوی دهانش هم یه قطعه‌ی فلزی داشت که اجازه نمی‌داد راحت حرف بزنه. بعضی نمونه‌ها حتی زائده‌ای داشتن که داخل دهان قرار می‌گرفت و صحبت کردن رو سخت یا غیرممکن می‌کرد.

این وسیله بیشتر در بریتانیا، مخصوصاً از قرن شانزدهم تا هجدهم، در ارتباط با زن‌هایی که به عنوان scold یعنی زن دعوایی، غرغرو یا «آشوبگر» شناخته می‌شدن، گزارش شده. البته برخلاف چیزی که توی اینترنت زیاد می‌بینیم، مدرکی نداریم که این مجازات برای هر زنی که فقط «زیاد حرف می‌زد» به شکل گسترده و همیشگی استفاده می‌شده؛ بیشتر در بعضی مناطق و شرایط خاص اتفاق می‌افتاده.

قسمت عجیب‌تر ماجرا این بود که این مجازات فقط برای ساکت کردن یک نفر نبود، بلکه خودش تبدیل به یک نمایش عمومی می‌شد. زنی که متهم شده بود ممکن بود مجبور بشه این وسیله رو در خیابون بپوشه و مردم هم ببیننش؛ یعنی علاوه بر درد و تحقیر، قرار بود بقیه هم ببینن که «این زن مجازات شده چون از حد خودش خارج شده».

و اینجاست که داستان واقعاً جالب می‌شه... چیزی که به عنوان «زن دعوایی» یا «زن غرغرو» تعریف می‌شد، لزوماً به معنی این نبود که اون زن واقعاً کار خطرناکی کرده. گاهی اختلاف‌های خانوادگی، دعوا با همسایه‌ها یا حتی رفتاری که جامعه برای یک زن نامناسب می‌دونست، می‌تونست باعث شکایت علیهش بشه.

شاید برای همینه که امروز وقتی درباره‌ی حق حرف زدن زنان صحبت می‌کنیم، فقط درباره‌ی یه مسئله‌ی ساده‌ی اجتماعی حرف نمی‌زنیم؛ پشت این حق، قرن‌ها داستان از زن‌هایی وجود داره که به خاطر بلند حرف زدن، مخالفت کردن یا فقط حاضر نبودن ساکت بمونن، تحقیر و مجازات شدن.