نویسنده‌ها چرا دیوونه میشن؟!(فان)

درود و صد درود به چشمای قشنگتون! خوش اومدین به پست من. خب، قبل از شروع حتما این نکته رو در نظر بگیرید که این پست قصد توهین به هیچکس رو نداره، پس فقط لذت ببرید! امروز قراره یکم ببینید که پشت این متن‌هایی که میخونید، داستان‌ها و خلاصه غیره، چه اتفاقاتی در جریانه! کوچیک و بزرگ هم نداره، ما نویسنده‌ها همه از دم همینیم، حتی معروف‌هامونم همینن. پس بی‌معطلی...بریم سراغ پست!😭

حتما تاحالا شده که یه توی کتاب شخصیت موردعلاقتون به فجیع‌ترین حالت ممکن، بمیره! قبلش چی شده توی زندگی نویسنده که شخصیت محبوبش رو کشته؟! اولش، قطعا به ما گفتن که این شخصیت چقدر خوبه، چقدر دوست‌داشتنیه و... ما هم یه‌بار که توی خلوتمون درحال ادامه دادن داستان بودیم، گفتیم خب، چرا نکشیمش؟! در طی یک اشتباه به اصطلاح محاسباتی(🎀)اون شخصیت از فردا دیگه توی داستان وجود نداره! البته فکر نکنید خیلیم بی‌رحمیم...خودمون بیشتر از شما خواننده‌ها غصه میخوریم!

همه‌ی ما نویسنده‌ها یه دفتر یا فولدر داریم که تا نصفه پره، اما هیچوقت تکمیل نشده! چرا؟! یه روز صبح پامیشیم، می‌بینیم هیچ‌جوره راه نداره که اون داستان رو ادامه بدیم! خدایا، چیکار کنیم؟! چیکار نکنیم؟! بنویسیم؟! ننویسیم؟! درنهایت میگیم: "فردا یه ایده برای ادامه‌ش پیدا میکنم دیگه." اون فردا، شاید یک دقیقه‌ی بعد باشه، اما برای ۸۰ درصدمون، هزارسال بعد هم فردا نمیشه که نمیشه!

تاحالا شده منتظر جلد دوم یه کتاب باشید اما سال‌های سال طول بکشه؟! بهتون قول میدم که زندگی سخت نویسنده، فقط ۵۰ درصد قضیه‌ست، ۵۰ درصد دیگه‌ش چیه؟! ماها انقدر می‌نویسیم و پاک میکنیم تا راضی بشیم به اون چیزی که هست. مشکلات رو عوض میکنیم، روند پیش رفتن رو عوض میکنیم، چه بسا کلی شخصیت هم عوض کنیم! پس هیچوقت ندونسته، قضاوتمون نکنید!

شخصیت‌پردازی یکی از جدی و همچنین اصلی‌ترین مشکلات یه نویسنده‌ست! فکر کن میخوای موجودی خلق کنی که همه چیزش دست خودشه، و اگر چیزی کم داشته باشه، ناقصه! خب...اوکی، یه جا به مشکل برمی‌خوریم. گوگل رو باز میکنیم، هزاربار سرچ میکنیم و وقتی اونطور که باید کمکمون نمیکنه، میندازیمش اونور.(آخه به اون بیچاره چه ربطی داره-💔) این گوگل بیچاره‌ی قصه‌ی ما هم گیج و ویج میشه. خلاقیت خودتون مهم‌ترین چیزه!

نسخه‌ی ۱ رو می‌نویسی، نسخه‌ی ۲ رو ویرایش می‌کنی، نسخه‌ی ۳ رو بازنویسی می‌کنی، نسخه‌ی ۴ رو پاک می‌کنی، برمی‌گردی به نسخه‌ی ۱ و... یه جمله رو ۲۰ بار عوض می‌کنی، آخرش می‌فهمی همون جمله‌ی اولی بهترین بود! نصف وسواس‌ها و دیوونه شدن ما از همین‌جاستتتتت!!! حالا یه چیزی هم یادتون بدم به اسم قانون "سه بار و بس": سه بار ویرایش کن، بعدش هرچی که شد بذارش کنار و برو سراغ بخش بعدی، همون عالی‌ترین نوشته‌ست!

لطفا، لطفا، بعد خوندن این اسلاید، دیگه به هیچ نویسنده‌ای نگید که نویسندگی آسونه!(اگر نمیخواید اون قاتل درون سراغ خودتونم بیاد🧚🏻‍♀️) همه فکر میکنن نویسنده‌ها همیشه الهام و ایده دارن و انگار رو زمین ریخته. ولی صاف و ساده و رک و پوست‌کنده خدمتتون عرض کنم: تنها چیزی که ما همیشه داریم، یه لیوان چایی، یه مغز خسته(هرچند باز!) و یه لیست بلندبالا از ایده‌های ناتموم و نصفه‌نیمه داریم!