خاطره یک پریزاد

بازمم هدفم نامعلومه و بلههه بازم حال ادیت ندارم.

دارم غرق میشوم. من همیشه به چشمان آدم ها نگاه میکردم ولی اکنون دارم غرق میشوم. غرق میشوم در صدایت، در چشمانت، در نگاهت!.. من هیچوقت از شب ها بدم نمی آمده، تا آنکه شب چنان طعم زهری روی لبانم گذاشت که دیگر حتی نتوانستم لب های خشکم را تر کنم. خود را وادار کردم زهر را بچشم و فرو ببرم، تا وقتی عطر لبانت را استشمام می‌کنم، پریزادم را از دست ندهم.

من همیشه دستانی خونی داشتم، دیگران دستان رنگینم را میدیدند و آنگاه فرار میکردند، گویی هیولایی بودم که پروانه‌هایشان را به خاک می‌سپرد. ولی تو فرار نکردی، تو آن هیولای بی شاخ و دم را در چشمانم ندیدی. تو دستان رنگینم را گرفتی و آن‌قدر لب‌هایت را بر آنها گذاشتی که دیگر خونی نبودند. بعد از آن حتی از طعم خون هم شکایت نکردی؛ تنها دست‌های سردم را میان دست‌های گرم خود گرفتی و با چشمانی که میخندیدند به چشمان مبهوتم نگاه کردی.

دستانم را گرفتی و مرا به دنبال خودت در باغی کشاندی که نمیدانستم در سینه ام وجود دارد. آنجا پروانه ها زنده بودند، گل ها زنده بودند، من زنده بودم. میدانستی اگر درباره لباس های پاره ام چیزی بپرسی فرو میشکنم، پس نپرسیدی، به جایش آن‌قدر صدای خندیدنت در گوشم طنین انداخت که قلب توخالی‌ام لرزید.

من تا قبل از تو نمیدانستم قلبم هنوز میتپد، فکر میکردم سینه ام به سیاهچاله ای بدل شده که تنها هیولاها در آن دفن میشوند. نمیدانستم قلبی دارم، نمیدانستم باغی دارم، نمیدانستم روزی پریزادی خواهم داشت!..

پریزاد، تو هنوز هم اینجایی، هنوز هم چشمانت میخندند، هنوز هم انعکاس نور ستاره هایی را در چشمانت میبینم که شاید حتی خاموش شده باشند! ولی تو اینجایی، دستانت هنوز هم گرمم میکند، هنوز هم چیزی در قلبم میتپد، هنوز هم چشمانم مبهوتند که چگونه بنده‌ی حقیر پروردگار، لیاقت تو را دارد!

پریزاد، شاید روزی از روی ستاره ها چیده باشم که تنهایت نمی‌گذارم ، ولی اکنون قلبم و پروانه‌هایم را گرو می‌گذارم؛ پای قولی که امضایم را تا همیشه زیر آن نگه خواهم داشت.

پریزاد! من اینجا می‌مانم. حتی اگر تمام دنیا از تو روی برگرداند، باغی که در سینه‌ام ساختی هنوز برای تو شکوفه می‌دهد. اگر روزی تمام جهان برایت غریبه شد، به باغت برگرد؛ پروانه‌ها هنوز آنجا منتظرت هستند.