آخرین ستاره ای که خاموش شد

آخرین ستاره ای که خاموش شد(با اینکه چیزی نیست کسایی که اسمشون ستاره هست ناراحت نشن)

توی خلأ، جایی که هیچ بادی نیست و هیچ صدایی راه نداره، یه ستاره بود. اسمش رو کسی نمی‌دونست، چون کسی نبود که اسم بذاره. فقط خودش می‌دونست که از اولِ زمان وجود داشته.

همیشه فکر می‌کرد اگه نورش رو خاموش کنه، شاید یکی اون پایین، روی زمین، به آسمون نگاه کنه و بگه: «وای، چه ستاره‌ای!» اما هیچ‌کس نگاه نمی‌کرد. همه مشغول زندگی بودن. مشغول عاشق شدن، مشغول دعوا کردن، مشغول فراموش کردن.

ستاره کم‌کم سرد شد. نه از سرما، که از تنهایی. یادش اومد روزی یه فضانورد بود که به سمتش رفت. فضانورد دستش رو دراز کرد، انگار می‌خواست ستاره رو لمس کنه. ستاره تمام وجودش رو جمع کرد، تمام گرمای هسته‌اش رو نگه داشت تا شاید فضانورد یه لحظه احساس کنه که تنها نیست. اما فضانورد برگشت. گفت: «خیلی دوری. من نمی‌تونم بهت برسم.»

ستاره فهمید که دوری، یعنی همین که هستی ولی کسی نمی‌تونه بهت برسه. سال‌ها گذشت. ستاره دید که ستاره‌های دیگه یکی‌یکی دارن می‌میرن. بعضی‌شون منفجر شدن و رفتن توی کهکشان‌های دیگه. بعضی‌شون توی سیاه‌چاله‌ها غرق شدن. فقط ستاره مونده بود.

یه شب، یه شهاب سنگ از کنارش رد شد. شهاب سنگ خندید و گفت: «چرا هنوز روشنی؟ هیچ‌کس تو رو نمی‌بینه. چرا خودت رو نمی‌سوزونی تا حداقل یه لحظه زیبا باشی؟» ستاره گفت: «من می‌ترسم. اگه بمیرم، دیگه هیچ‌کس حتی فکرش رو هم نمی‌کنه که من بوده‌ام.»

شهاب سنگ رفت و ناپدید شد. ستاره فهمید که ترسش از مرگ نیست، ترسش از فراموشیه. آرام‌آرام، نورش ضعیف‌تر شد. نه مثل یه انفجار بزرگ، نه مثل یه مرگ پر سروصدا. مثل یه نفسِ آخر. مثل یه چشم‌که که می‌بندیم تا دیگه باز نشه.

وقتی آخرین فوتون‌های نورش به فضا پرتاب شد، هیچ تلسکوپِ قدرتمندی اون رو ثبت نکرد. هیچ دانشمندی اون لحظه رو ثبت نکرد. ستاره مرد. و زمین، مثل همیشه، به چرخشش ادامه داد. کسی متوجه نشد که یه تیکه از آسمون، برای همیشه تاریک شده.

تنها چیزی که موند، یه حسِ عجیب بود. انگار آسمون، برای یه لحظه، نفسش رو حبس کرده بود. ولی بعد... بعد همه چیز به حالت عادی برگشت.