چرا فضانورد شدن، آرزو و شغل رویایی اکثر کودکان است؟

شاید یکی از آرزوهای مشترک خیلی از بچه‌ها این باشه که یه روز فضانورد بشن؛ سوار مو۶شک بشن، از زمین فاصله بگیرن و از اون بالا سیاره‌مون رو ببینن. اما چرا بین این‌همه شغل، فضا و فضانوردی این‌قدر برای بچه‌ها جذابه؟ چی توی آسمون و ستاره‌ها وجود داره که از همون کودکی می‌تونه ذهن ما رو درگیر خودش کنه؟

برای یه بچه، دنیا هنوز پر از چیزهای ناشناخته‌ست. آسمون شب، ستاره‌هایی که معلوم نیست چقدر دورن، ماهی که هر شب شکلش تغییر می‌کنه و سیاره‌هایی که حتی نمی‌شه با چشم دید، همه و همه یه عالمه سؤال توی ذهنش ایجاد می‌کنن. وقتی یه بچه می‌گه «می‌خوام فضانورد بشم»، خیلی وقت‌ها فقط منظورش خودِ شغل فضانوردی نیست. در واقع داره می‌گه: «می‌خوام برم جاهایی که هنوز ندیدم.» فضا دقیقاً همون چیزیه که حس ماجراجویی و کنجکاوی بچه‌ها رو قلقلک می‌ده.

یکی از جذاب‌ترین قسمت‌های فضانورد بودن اینه که همه‌چیز اون بالا با چیزی که روی زمین می‌شناسیم فرق داره. راه رفتن معمولی وجود نداره، وسایل شناور می‌شن، زمین از فاصله خیلی دور دیده می‌شه و آدم می‌تونه سیاره‌ای رو ببینه که تمام زندگی‌اش روی اون گذشته. برای یه کودک، این تصویر خیلی شبیه داستان‌های علمی‌تخیلیه؛ با این تفاوت که فضانوردی واقعیه. همین باعث می‌شه شغل فضانورد برای خیلی از بچه‌ها بیشتر شبیه یک ماجراجویی واقعی باشه تا یک شغل معمولی.

شاید دلیل اصلی جذابیت فضا یه چیز ساده‌تر باشه. ما همیشه به چیزهایی که نمی‌شناسیم کنجکاویم. از وقتی انسان برای اولین بار به آسمون نگاه کرد، ستاره‌ها براش سؤال بودن. اینکه اون بالا چی هست؟ آیا جای دیگه‌ای هم زندگی وجود داره؟ جهان چقدر بزرگه؟ ما کجای این همه عظمت قرار گرفتیم؟ بچه‌ها هم دقیقاً همین حس کنجکاوی رو دارن؛ فقط با صدای بلندتر و بدون اینکه از پرسیدن سؤال‌های عجیب خجالت بکشن. شاید به همین دلیله که برای خیلی از بچه‌ها، فضانورد شدن فقط یک شغل نیست؛ راهیه برای رفتن دنبال جواب سؤال‌هایی که هنوز جوابشون رو نمی‌دونن.

از وقتی بچه‌ها با فیلم‌ها، کارتون‌ها، کتاب‌ها و بازی‌های مختلف آشنا می‌شن، فضا بارها جلوی چشمشون ظاهر می‌شه. موش۶ک‌ هایی که با سرعت از زمین بلند می‌شن، لباس‌های فضایی، ایستگاه‌های فضایی، موجودات فضایی و سفر بین سیاره‌ها باعث می‌شن فضا توی ذهن کودک تبدیل به یه دنیای عجیب و هیجان‌انگیز بشه. البته یه نکته جالب وجود داره: بچه‌ها معمولاً مرز بین «چیزی که توی فیلم می‌بینن» و «چیزی که واقعاً ممکنه» رو مثل بزرگسال‌ها در نظر نمی‌گیرن. پس وقتی یه فضانورد رو می‌بینن که به فضا می‌ره، ممکنه خیلی راحت با خودشون بگن: «منم وقتی بزرگ شدم می‌رم!» و همین یک جمله می‌تونه شروع یه آرزوی بزرگ باشه.

وقتی بزرگ‌تر می‌شیم، قبل از اینکه بگیم «من این کارو می‌خوام»، معمولاً کلی سؤال دیگه هم از خودمون می‌پرسیم: «سخته؟» «چقدر درآمد داره؟» «اگه نتونم چی؟» «چند سال باید درس بخونم؟» «اصلاً شغلی هست که بتونم پیدا کنم؟» ولی یه بچه ممکنه فقط به قسمت هیجان‌انگیز ماجرا فکر کنه. «فضانورد می‌شم.» همین. نه هنوز از سختی‌های آموزش خبر داره، نه از سال‌ها درس و تمرین و آزمایش و رقابت. برای همین، آرزوهای دوران کودکی خیلی وقت‌ها بزرگ‌تر و جسورانه‌تر از آرزوهای دوران بزرگسالی به نظر می‌رسن.

شاید دلیل محبوبیت فضانورد شدن این باشه که این شغل فقط یک جذابیت نداره. یه بچه‌ای که عاشق ماجراجوییه، بخش سفر به فضا رو دوست داره. یکی که به علم علاقه داره، سیاره‌ها و ستاره‌ها براش جذابه. یکی که عاشق فناوریه، مو۶شک‌ها و سفینه‌ها براش هیجان‌انگیزه. یکی هم شاید فقط دوست داشته باشه یه روز زمین رو از بیرون ببینه. یعنی فضانورد شدن می‌تونه هم‌زمان حس ماجراجویی، کشف، علم، فناوری و ناشناخته‌ها رو در خودش داشته باشه.

خیلی از بچه‌ها وقتی کوچک هستن می‌گن «می‌خوام فضانورد بشم»، اما چند سال بعد دیگه چنین چیزی توی فهرست آرزوهاشون نیست. دلیلش فقط این نیست که علاقه‌شون از بین رفته. هرچی آدم بزرگ‌تر می‌شه، بیشتر با واقعیت شغل‌ها آشنا می‌شه و متوجه می‌شه رسیدن به بعضی آرزوها چقدر تلاش، زمان و تخصص می‌خواد. ممکنه یه کودک فقط تصویر هیجان‌انگیز فضانوردی رو ببینه، اما یک نوجوان کم‌کم متوجه بشه که برای رسیدن به اون نقطه باید سال‌ها درس بخونه، مهارت کسب کنه و از مراحل سخت مختلفی عبور کنه. با این حال، برای بعضی‌ها این علاقه باقی می‌مونه و حتی تبدیل به یک هدف واقعی می‌شه.