مراقبت عزیزکم باش.

قطار او از میان چشم‌هایم گذشت. بی‌تردید، انگار نه انگار که همه‌چیزم را با خود می‌برد.

اطرافش را دود گرفته بود؛ با غرور سوت می‌زد. با خودش چه خیالی داشت؟ این‌گونه جدا کردن قلب‌ها را افتخار می‌دانست؟

آهای! نمی‌بینی مسیری که می‌روی، از روی قلبم می‌گذرد؟ این قلب زغال‌سنگی تو چه می‌داند از عشق؟

تا به حال شب را با فکر کسی به دست خورشید صبح سپرده‌ای؟ یا از قاصدک‌های بهار حال کسی را پرسیده‌ای؟ ستاره‌ها را با آرزوی دیدار کسی شمرده‌ای؟

خواهش می‌کنم کمی صبر کن! حتی اگر می‌روی، اجازه بده قلبم را همین‌جا بگذارم؛

چون من نمی‌توانم این قلب را به کس دیگری بدهم. و دیگر نمی‌توانم این درد را درون سینه‌ام حبس کنم.

اشک‌هایم را پاک کردم؛ او رفته بود. من مانده بودم و یک ایستگاه خالی. نمی‌توانستم او را نگه دارم. «قطاری که باید برود، می‌رود.»