کمک کردن، تبرئه کردن نیست.

زمان کمکى به فراموش کردن نمى‌کند، اما کمک مى‌کند عادت کنیم. درست مثل چشمانى که به تاریکى عادت مى‌کنند. انیس لودینگ

یه چیزی که همیشه برام جالبه اینه که بعضی‌ها فکر می‌کنن اگر به کسی که الان توی رنجه کمک کنی، یعنی داری مقصر اصلی رو تبرئه می‌کنی. مثلاً یکی می‌گه: «اگه بهش کمک کنیم، یعنی داریم اشتباه اون کسی که این وضعیت رو به وجود آورده نادیده می‌گیریم.» ولی واقعاً این دوتا چه ربطی به هم دارن؟

فرض کن یه نفر توی خیابون زخمی افتاده. اولین کاری که می‌کنیم اینه که بهش کمک کنیم یا زنگ بزنیم اورژانس. هیچ‌کس نمی‌گه چون به مصدوم کمک کردی، پس راننده‌ای که باعث تصادف شده دیگه مسئول نیست. کمک کردن برای اینه که رنج کمتر بشه. رسیدگی به مقصر هم برای اینه که عدالت اجرا بشه.

مشکل از جایی شروع می‌شه که ذهن، این دو موضوع رو قاطی می‌کنه؛ انگار فقط دو انتخاب وجود داره: یا به آسیب‌دیده کمک کن، یا مقصر رو مسئول بدون. در حالی که می‌شه هر دو کار رو هم‌زمان انجام داد. هم می‌شه کنار کسی که آسیب دیده ایستاد، هم از کسی که باعث اون آسیب شده، پاسخ خواست.

کمک کردن، حکم برائت نیست؛ فقط یعنی نمی‌خوای یک انسان، بیشتر از این رنج بکشه. شاید یکی از نشونه‌های پختگی فکری همین باشه که بتونیم این دو واقعیت رو از هم جدا ببینیم؛ هم انسانیت رو حفظ کنیم، هم عدالت رو.

گاهی فکر می‌کنیم برای اینکه با رنج یه آدم یا یه گروه همدلی کنیم، باید با همه‌ی حرف‌ها و رفتارهاشون هم موافق باشیم. مثلاً وقتی یه عده آسیب می‌بینن، یکی می‌گه: «چرا باید بهشون کمک کنیم؟ مگه همه‌ی کارهاشون رو تأیید می‌کنیم؟» ولی همدلی این نیست.

می‌شه با کسی همدردی کرد، بدون اینکه همه‌ی عقاید یا تصمیم‌هاش رو قبول داشته باشیم. مثل وقتی خونه‌ی همسایه آتیش می‌گیره؛ کمک کردن بهش یعنی نمی‌خوای توی اون شرایط تنها بمونه، نه اینکه لزوماً همه‌ی انتخاب‌هاش رو تأیید می‌کنی. شاید همدلی جمعی دقیقاً از همین‌جا شروع بشه؛ از جایی که اختلاف‌هامون رو سر جای خودش نگه می‌داریم، ولی انسانیت‌مون رو به خاطرش کنار نمی‌ذاریم.