به کدامین گناه؟

..

دیگر صدای پایی از این کوچه‌ها نمی‌آید؛ شب به پایان نمی‌رسد... چرا صبح دیر کرده است؟

نور شمعی پشت آن پنجره، کم‌رمق شده است. کسی چشم به راهِ کسی‌ست که انگار قرار نیست از راه برسد.

بادِ خزان، برگ‌های خشک را می‌گرداند؛ تنها صدایی که می‌آید، همین است. آسمان ابری‌ست و پرنده‌ها، خیلی وقت است که رفته‌اند. خزان، این باغ را فرا گرفته است و آن پرنده‌ها انگار دیگر برنمی‌گردند

آن روزها گذشتند، اما سرمایشان هنوز در تنِ این دیوارها مانده است. ای بهارِ بی‌نشان، از کدام راه می‌آیی؟

در گوشه‌گوشهٔ این خانه، جای خالیِ بسیاری مانده است؛ جاهایی که با سکوتِ کرکننده‌شان هر دم فریاد می‌زنند.

آن شمع کم‌نور شده... اما خاموش نشده صبح دیر کرده... اما از بین نرفته

بهار می‌آید... صبح از راه می‌رسد... آن شمع دوباره پرفروغ می‌شود... اما آیا آن پرندگان بازمی‌گردند؟

......