سخنی از عمق دل

از دست عزیزان چه بگویم؟ گله ای نیست! گر هم گله ای هست، دگر حوصله ای نیست!

بار دیگر بر چشم بینم که مرا به غیر ترجیح میدهند و برایشان حوصله سر برم. هرگاه لب به سخن میگشایم، میخواهند ز من بگریزند.

من این را میدانم. من این را از چشمان و صدایشان خواندهام. به راستی مدتهاست که من ز همه دل بریده م، میدانی؟

آخرت کسی به حرفهایم اهمیتی نمیدهد.

به هنگامی که سرتاسر درد و غمت، ز کسانی باشد که بیگانه نیستند، ز کسانی باشد که عاشق نمیشوند و دل ویرانه شیشه ای ت را ویرانتر میکنند،

حرفی جز گله و شکایت نمیماند که بزنی، که همان را هم به دلیل نبود حوصله نمیزنی.