رودخانه ای میان ما؛

رودخانه ای میان ماست؛ از درد هایمان؛ از اشک هایمان؛ از دلتنگی هایمان؛

رودخانه ای که هیچ پلی برای عبور از روی آن وجود ندارد؛ فقط و فقط درد در این رودخانه است؛ تو را تماشا میکنم؛ آن طرف رودخانه ایستاده ای و مرا نگاه میکنی؛ گویی میخواهی بگویی تنها راه عبور از رودخانه شنا کردن است؛

اما اگر بخواهم به سمت تو شنا کنم در رودخانه ای از درد غرق میشوم؛ اما اگر همان جا بمانم... اگر همان جا بمانم و تو را تماشا کنم؛ تا آخرین لحضه عمرم حسرت آغوشت را میکشم...

حال تو بگو ای زیبای من؛ همان جا بمانم و تا آخر عمر تو را تماشا کنم و حسرت بخورم؟ و یا به سمت تو شنا کنم و در رودخانه ای از درد غرق شوم؟ میتوانی جواب این سوال را بدهی؟ اما من دیگر تصمیمم را گرفته ام؛ در رودخانه شنا میکنم؛ میدانم،میدانم اگر این کار را کنم خواهم مُرد؛ اما من به خاطر تو به دیدار مرگ میروم؛ همین برایم کافی است...