🌀Unfinished#

آدم‌ها می‌آیند تا درسی بدهند و می‌روند تا تو با آن درس زندگی کنی؛ نه اینکه تو کم بودی، فقط فصلشان تمام شد.

عشق، در واقع، یادگیریِ اینه که چطور در میانِ این رفت‌وآمدها و از دست دادن‌ها، بتونی روی یه نفر، با تمامِ نقص‌ها و تاریکی‌هاش، تمرکز کنی و باهاش به زندگی ادامه بدی، حتی وقتی که دنیا داره دورِ سرت می‌چرخه و همه چیز رو ازت می‌گیره.

این یعنی درکِ این حقیقتِ شک_نجه‌آور که رنج، بخشِ جدایی‌ناپذیرِ وجودِ ماست. عشق، برخلافِ تمامِ اون رویاهایِ کثیف و سطحی، یه جورِ خودآز_اریِ مقدسه. تو عاشق نمی‌شی که خوشبخت بشی، تو عاشق می‌شی که با تمامِ زشتی‌ها و سقوط‌هایِ انسانی، معنایی در این پوچی پیدا کنی.

عشق یعنی تو چشم در چشمِ اون تاریکیِ مطلقِ طرف مقابل زل می‌زنی و به جایِ فرار، با هم به اعماقِ اون جهنم میرید. اینکه بدونی هر لحظه ممکنه همه‌چیز رو از دست بدی، اینکه بدونی اون آدم ممکنه یه روزی تبدیل به یه غریبه یا حتی یه خاطره‌یِ دردناک بشه‌.

اما باز هم با تمامِ وجود، اون رو انتخاب کنی… این یعنی رسیدن به اوجِ انسانیت. ما برایِ خوشبختی خلق نشدیم؛ ما برایِ این خلق شدیم که در میانِ این عذا_ب‌ها، از طریقِ درد و از طریقِ نگاه کردن به تاریکیِ همدیگه، بفهمیم اصلاً وجود داریم؟

عشق، یعنی پذیرفتنِ این که ما موجوداتی ناقص، گناهکار و رنج‌کشیده‌ایم، اما در عینِ حال، در عینِ این ویرانی، تواناییِ این رو داریم که در هم، پناهگاهی از جنسِ درد پیدا کنیم.»