دژکام؛ گیتی دژکام؛
لینک کوتاه
توجه!
محتوای این بخش توسط کاربران تولید می‌شود. پیش از انتشار، محتوا به‌صورت سیستمی یا توسط ناظرین بررسی می‌شود، با این حال این بررسی به منزله تضمین کامل صحت، مشروعیت یا عدم تخلف محتوا نیست.
مسئولیت نهایی مطالب منتشرشده بر عهده کاربر تولیدکننده آن است. در صورت دریافت گزارش یا احراز تخلف، محتوا اصلاح یا حذف خواهد شد.
شاید اندوه‌بارترین سرنوشت یک پیانوی شکسته، آن باشد که هرگز صدای پیش از شکستنش را به خاطر نیاورد و تا ابد، سکوت بعضی کلاویه‌ها را جزئی از ذات موسیقی بداند.
این کاربر کم کم داره علاقه اش رو نسبت به همه چیزایی که بهشون وابسته بود از دست میده.
انکار، آخرین چیزی‌ست که از یک حقیقت باقی می‌ماند.
اون آدم حواس پرت، حواسش نبود وقتی آخرین پک رو به سیگارش می‌زنه باید سیگار رو از پنجره پرت کنه پایین؛ نه خودش رو...
می‌گفت مرا می‌شناسد؛ چه ادعای جسورانه ای!
مرا فقط عزرائیل می‌شناخت زیرا هرشب مجبور بود به درخواست خدا دوباره مرا از گور بیرون بکشد.
چه فاجعه‌ی خاموشی‌ست اینکه آدم پیش از مر.گش، تمام نسخه‌های ممکن خودش را از دست بدهد و در نهایت، حتی نتواند به یاد بیاورد قرار بود چه کسی باشد.
قشنگ بود.
اگر سخن میان من و تو پایان یافت
و راه‌های وصال قطع شدند
و جدا و غریبه گشتیم،
از نو با من آشنا شو..
قشنگ بود.
شنیده ام کابوس ها و خواب ها ساخته‌ی مغز انسان هستند، درست است؟ آخر واقعا میخواهم بدانم چگونه مغز من توانسته اینگونه بر علیه من شورش کند!
نـوش دارو بعد از مـرگ سهـراب؛
اگر فردا صدایم را نشنیدی، نگذار نبودنم فریبت دهد؛ من هرگز دست از دوست داشتنت نکشیدم... فقط این سرنوشت بود که پایان داستانمان را پیش از آنکه خودم بتوانم بنویسم، رقم زد.
و اگر روزی، میان هیاهوی این دنیا، ناگهان دلت برایم تنگ شد، این را بدان: تمام زندگی‌ام در حسرت یک چیز خلاصه شد؛ اینکه تو را پیدا کردم، اما هیچ‌وقت به من فرصت داده نشد تا یک عمر در کنارت زندگی کنم.