قضاوت شدن؟

هیچی! بعضی آدما وقتی می‌خوان سرگرم بشن، بقیه رو قضاوت میکنن. فرقی نمی کنه از روی ظاهرشون، رفتارشون، حرف زدنشون و... . ولی چیزی که از همه مهمتره، اینه که خودمون باشیم و از خودمون بودن نترسیم. ما هممون انسانیم و برای خودمون زندگی می‌کنیم؛ نه برای بقیه.💎✨️

سعی نمی‌کردم برای اینکه پشت سرم حرف نزنن گاهی دروغ بگم.

قطعا آدمی میشدم که هیچ کس از یه دلقک که همه رو میخندونه ،،،،، انتظار نداره

گمونم رفتارم که همینجوری میموند ولی مثل خودم لباس میپوشیدم. به عنوان کسی که استایل های غیر عادی و خاص رو دوس داره هم توی کشور اشتباهی به دنیا اومدم هم جامعه اشتباهی.

احتمالا خیلی مغرور میشدم چون فکر میکردم از همه بهترم

دیگه نگران ابروم نبودم بلند میخندیدم و با دوستام خوش میگذروندم

چیزی عوض نمیشد،فقط شاید بیشتر میخندیدم..

خودخواهی‌م قطعا .

شاید دیگه خیلی لبخند نمیزدم چون بیشتر به خاطر این لبخند میزنم که افراد به خاطر غم هام قضاوت ام نکنن

هیچوقت شخصیتم به خاطر قضاوت عوض نمیشد

چیزی عوض نمیشد، چون همش نسبیه

هیچ چیز، چون همین الانشم پایه و اساس رفتارم مبنا بر قضاوت شدن توسط دیگران نیست

شاید ادم مهربون تری میشدم...

اگه قرار بود قضاوت نشم خود خود قدیمم میموندم من خیلی رفتارمو به خاطر دیگران تغییر دادم و این باعث تنفر شد من خودم میموندم و خودمو بیشار دوست داشتم

فرقی نمیکرد

همش از خونه می اومدم بیرون و انقدر تو خونه نمی‌موندم. بخاطر ظاهرم نمی‌تونم بیرون بیام

میتونم انسان بهتری باشم و از زندگی لذت ببرم و شاید خوشحال تر بودم ولی به چپم نیست درباره چی میگن

شاید به رشته ای دوست داشتم میرفتم...

احتمالاً بیشتر خودِ واقعیم رو نشون می‌دادم.😃اینقدر احساساتم رو کنترل نمی‌کردم و همه‌چی رو برای خودم نگه نمی‌داشتم. شاید بیشتر حرف می‌زدم و بیشتر محبت می‌کردم، بدون اینکه هی فکر کنم طرف مقابلم چه برداشتی ازم می‌کنه. فکر کنم اون‌وقت بقیه می‌دیدن پشت این ظاهر آروم و کم‌حرف، خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کنن احساس و مهربونی هست...

توی خلوت گریه نمی کردم بخاطر حرف دیگران کاری که دوست دارم ول نمی کنم یا وانمود نمیکنم که ازش بدم میاد و شاید درون گرا نبودم

خب فکر میکنم فقط سعی می‌کردم خودم باشم بدون اضطراب اجتماعی ، بدون حس اینکه بقیه از من بهترن ، فقط کارایی رو انجام می‌دادم که واقعا دوست داشتم نه اونایی که بخاطر قضاوت مردم مجبورم انجام بدم ، مثلا چرا نمیتونم لباس مورد علاقمو بپوشم؟ چون مردم چی میگن؟ کلا مردم همیشه سرشون تو ما بوده ، حالا اگه اینجوری نباشه فقط خود واقعیم میشم ، نه اونی که ماسک چرت و پرت زده به صورتش و وانمود میکنه آرومه

عصبانیت

نمی‌دونم، خودم می‌شدم فقط. همین

اگه کسی قضاوتم نمی‌کرد، همون آدمی می‌شدم که واقعاً هستم، نه نسخه‌ای که بقیه دوست دارن ببینن.

هیچی ، خدایی برام مهم نیست که کسی قضواتم میکنه یا نه حرف مردم اصلا برام اهمیت نداره بزار هرچی میخوان بگن 😐 اگه موافقین لایک کنین